De vachtkleur
Tekst: P.M.J. Nefs, bron: de duitse herdershond; 1990

Rasstandaard kleuren voor de Duitse Herder: Zwart met roodbruine, bruine, gele tot helgrauwe aftekening, éénkleurig zwart en grauw, bij grauw donker gewolkt, zwart zadel en masker. Onopvallende, kleine witte borstvlekken evenals zeer lichte binnenzijde zijn toegelaten maar niet gewenst. De neusspiegel moet bij alle kleurslagen zwart zijn. Ontbrekend masker, lichte tot priemende oogkleur evenals lichte tot witachtige aftekening aan borst en binnenzijden, lichte nagels en rode staartpunt duiden op pigmentzwakte. De onderwol vertoont een lichte grauwe tint. De kleur wit is niet toegelaten.

Nores vd Kriminalpolizei

Bekijken we de ontwikkeling van de Duitse Herder als ras, dan valt vast te stellen dat reeds in de periode 1925 - 1935 er sprake was van pigmentverlies. Met name de lichtgekleurde Nores vd Kriminalpolizei (foto) had hierin een groot aandeel. Het kwam zelfs herhaaldelijk voor dat in combinatie met bepaalde teven in de lijn van haar dekpartner, deze Nores witte nakomelingen bracht. De kleur wit wordt bij de DH als foutief omschreven (fokuitsluitend). Vandaar dat men bij nakomelingen van Nores later een fokverbod oplegde. Om het pigmentverlies te verbeteren ging men bij voorkeur in die tijd wolfsgrauwe honden gebruiken.

Klodo v Boxberg (foto) Sieger 1925, een voor zijn tijd prachtig gebouwde, middelgrote reu met de zo gewenste wolfsgrauwe kleur werd de stamvader van vele goede honden met voldoende pigment.Teneinde de pigmentverbetering (en andere gewenste eigenschappen) binnen het ras te verstevigen werd er veel ingeteeld op Klodo.

Klodo v Boxberg

Rolf v Osnabrückerland Alf v Nordfelsen

Toen na de tweede wereldoorlog honden met het Rolf v Osnabrückerland (foto) en Hein v Richterbach bloed, wat nog ruimschoots pigment bevatte, zich ging mengen met honden met Axel v Deininghauserheide en Alf v Nordfelsen (foto) bloed, leverdere dit veelal honden op met een bepaalde mate van pigmentverlies: lichte aftekeningen aan poten, lichte nagels, lichte ogen, verbleking van het geel, rode staartpunten. Het gevaar ontstond dat de fokkerij een herhaling mee zou maken van de periode met pigmentverlies zoals in de jaren 1925 - 1935.

Claudius Hain

De reu Claudius Hain (foto) had op het pigment ook geen beste invloed. Er zijn van hem ook kinderen bekend met de zeldzame bruine (lever) grondkleur, kenbaar aan de bruinachtige tot rose neus en de roodgetinte ogen. Normaal heeft elke DH en overigens de meeste rassen een zwarte grondkleur. In 1967 waren er op de Winner tentoonstelling te Amsterdam nog twee Duitse Herders met de verwerpelijke bruine grondkleur.

Gelukkig wordt er tegenwoordig door velen gewezen op het belang van een goed pigment. Wolfsgrauwe honden, mits donker gewolkt en met zwarte nagels en uitgesproken masker, kunnen een belangrijke rol spelen om een pigmentsterke stam op te bouwen. Bij verwaarlozing van het pigment zou na enkele generaties zels albinisme op kunnen treden, waarbij inteelt een versnelde werking kan hebben. Het is jammer dat er zo weinig wolfsgrauwe honden tot de (show) top weten door te dringen.

Nico v Haus Beck Arno v Erlebrunnen

Twee bekende wolfsgrauwe honden uit de laatse tijd zijn Nico v Haus Beck en de nog donkerder Nico kleinzoon Arno v Erlenbrunnen (foto's). Beiden hebben zich echter niet tot de absolute top-verervers ontwikkeld. Noot duitseherders.com: het artikel is geschreven in 1990. Later werd duidelijk dat Nico v Haus Beck met name via : Nanouc Bungalow > Boris Trogenbach > Flori Berglein > Fero Zeutener Himmelreich in de bloedlijn zit van duizenden Duitse Herders. Voor de ontwikkeling van een pigmentrijke stam kunnen ook de zwart-bruine honden van grote invloed zijn die in hun directe voorouders een pigmentsterke wolfsgrauwe hond hebben.

Het is echter niet zo dat de zwart-bruine of zwart-gele honden nakomelingen kunnen verwekken met de wolfsgrauwe kleur zonder dat de fokpartner wolfsgrauw is. Soms lijken zwart-gele pups wolfsgrauw te worden, doch dit is slechts schijn.