<

In het kader van het volgen en bestuderen van de belangrijkste bloedlijnen binnen ons ras. En waarbij de naam Wienerau zeer dominant voor komt. Is het zeker interessant om een interview te lezen met de grondlegger van deze legendarische kennel. De Heer Walter Martin. Ik kwam dit artikel van Ricardo E. Carbajal tegen, had hem ook al bij mijn "links" rubriek staan. Maar ik kreeg het verzoek van enkele bezoekers van mijn site of dat ik het stuk niet kon vertalen, daar deze mensen de Engelse taal niet machtig genoeg waren.
En omdat ik met mijn site iets meer wil dan "kijk is hoe leuk mijn hondje is", en daarnaast een in de Nederlandse taal geschreven informatie bron wil scheppen. Met ook de nodige achtergrond en diepgang artikelen. Heb ik dat er graag voor over gehad.
Het artikel is geschreven in 1992 vlak na de sucessen van Zamb en Vanta op Sieger Schau in Dusseldorf. Buiten de interessante en zinnige antwoorden van Walter Martin, is het ook bijzonder leuk om nu, 8 jaar later te zien in hoeverre zijn voorspellingen zijn uitgekomen omtrent de twee die hij toen tipte voor de toekomst, als zijnde de nieuwe lichting verervers, Jeck von Noricum en zijn Zamb.
Naar een vraag, staat er steeds WM, dit zijn voor alle duidelijkheid de initialen van Walter Martin, en dus zijn antwoord op de gestelde vraag.
Ik wens een ieder veel leesplezier.

Ik benaderde de Wienerau kennel via de achteringang met mijn auto. De smalle hobbelige, stoffige weg, met tal van bomen en wilde struiken langs de kanten. Bood plotseling wat plaats om mijn auto te parkeren
. Toen ik door het inganshek liep, werd ik begroet door vier prachtige Duitse Herders. Dit vrolijk kwispelende en blaffende welkomst comite, bestond zowel uit de Sieger, als de Siegerin en de Vorzuchlich nummer 23 en nummer 4 van dit jaar, op de Bundes Sieger Hauptzuchtschau.

Ik liet mij bijna verleiden, om een hand door het kennelwerk te stoppen, zodat "Vanta" de wildste en gekste van het stel. (dit zijn de woorden van de fokker). Mij wellicht een klein littekentje als aandenken zou kunnen bezorgen. Wat ik dan later nog vol trots aan mijn kleinkinderen zou kunnen laten zien…..
Maar mijn gezonde verstand, en het tijdig arriveren van Herr Martin, weerhielden mij hiervan.

Vanaf kleinsaf aan , had ik al gehoord en gelezen over de prestaties van de Wienerau honden. Veel van de fokkerij in Duitsland (en daarbuiten} is gebaseerd op twee pilaren: De Canto en Quanto Wienerau bloedlijnen. Deze twee honden, en een groot aantal andere winnaars en goede verervers, speelden hier als puppy, tussen de wilde struiken en bomen. Die het terrein van de Wienerau kennel zo kenmerken.
Mijn aanwezigheid op dit legendarische terrein, bezorgt me gewoon kippevel. Maar dit emotionele gevoel van opgewondenheid, wordt al snel weggenomen door de bescheiden en rustige aanwezigheid van Meneer Martin, zijn vrouw, en zijn zoon. En natuurlijk het enthousiaste welkomst comite. Wat zich nu bezig hield met echte honden "dingen" zoals het besnuffelen van mijn kleren, het beetje achter elkaar aanrennen, of lekker lui in het zonnetje liggen.

De kalmte en rust van deze luie herfst namiddag hier in Viernheim, stond in schril contrast tot de drukte, het lawaai en de aktie die centraal stonden op de zojuist gehouden 1992 Siegerschau, vier dagen geleden in Dusseldorf.
Achttienhonderd Duitse herders en zeventig duizend fans om de honden aan te moedigen. En de fanatieke eigenaren, vormden het toneel van deze geweldige zuchtschau.

Een wat rode geschramde huid, en een pleister, om een kraswondje te bedekken. Op de arm van Meneer Martin. Getuigden van de zware concurrentie strijd en de "vechters mentaliteit" van de eigenaren, gedurende het draven van de klasses.

Vraag: Wat is er met Uw arm gebeurt?
WM: Gedurende de openklasse teven, klom ik op een hek om Vanta's aandacht te krijgen. Er zaten van die scherpe punten bovenop. Die had ik in het vuur van de strijd niet gezien. Ik riep VAAAANTAAAA… en terwijl ik zo bezig was haalde ik mijn arm open.
Een hartelijke bulderlach over het incident, was een duidelijke indicatie, dat een beetje pijn maar een kleine prijs is voor iemand die zich een "vechter" noemt.

Vraag: Een paar jaar geleden vertelde U, dat het weleens U laatste Haupt zuchtschau zou kunnen worden. Omdat U het tijd vond voor de jongeren om het roer over te nemen.
WM: Ja, dat klopt, dat heb ik gezegd…..maar ik hou mijn concurrentie graag in het ongewisse, das een tactiek, ik stop nooit.
Maar hier in Duitsland kun je beter een beetje vanuit de "underdog" positie werken, en het niet duidelijk laten zijn wat voor honden je op dit moment in huis hebt. Om vervolgens heel sterk te verschijnen op de uiteindelijke keuring, met fantastische honden in een puike conditie. Ja daar hou ik van, zei hij lachend.

En dat de Wienerau sterk verscheen, is eerder een understatement dit jaar. Geen enkele andere kennel heeft in de geschiedenis zowel de Sieger als de Siegerin geleverd in hetzelfde jaar. Tel je daar ook nog de V4, de V23, en de SG6, en SG7, bij de reuen, en de jeugd Siegerin, en V5 bij de teven, dan heb je een prestatie neergezet om van te dromen. En waarvoor de fokker alle lof verdient. Natuurlijk ging de "kennel" prijs ook naar de Wienerau's.

Bij het begin van de presentatie van de kennelgroepen, liepen de Wienerau's eerst volgens catalogus volgorde. Na een paar rondjes, door het stadion, plaatste de keurmeester Ernst Beck, de kennel vom Wildsteigerland voorop.

Vraag: Wat dacht U toen de Wildsteiger's voorop liepen?
WM: ach…..leuk geintje.

Vraag: Dacht U dat het zo zou blijven?
WM: Nee….tuurlijk niet. Dit was voor het publiek, zodat ook hun fans konden applaudisseren.

Vraag: En toen kwam U van achter naar voren.
WM: Ja, ja….(lachend) het was niet zo slecht, het werkte goed.

Twee dagen voor het interview, zat ik op mijn hotelkamer de geschiedenis van de Sieger shows door te nemen. Op een of andere manier, ging ik ervan uit dat zo'n gerenomeerde kennel, al diverse Siegers gebracht zou hebben…..maar er schoot mij er geeneen te binnen. Toen ik de Siegers, van door de jaren heen nog eens bekeek, bleek ik gelijk te hebben. Dit was de eerste keer dat een Wienerau hond deze titel in de wacht sleepte.
Toen schoot mij iets te binnen, wat ik ooit gehoord had, van iemand die vertelde. " Ik ben niet onder de indruk, van een fokker die met zijn eerste of tweede nest al in de prijzen valt. Door een kwestie van geluk, of door het gewoon "kopen" van top materiaal om mee te fokken. Nee, geef mij dan maar de fokker, die fokt met een bepaald plan in zijn hoofd. Vanuit een bepaalde ideologie. En die naar tien jaar noeste arbeid en inzet, zijn "visie" beloont ziet door een eigen konstant type te fokken, wat ook duidelijk herkenbaar is. En waarbij de positieve eigenschappen genetisch gefixeerd zijn in zijn kennel "bloed".

De kroon op het werk van deze Top-fokker, kwam niet naar 10 jaar. Het koste Walter Martin 50 jaar van passie en doorzetten, en geloven in zijn uiteindelijke doel. Toen inderdaad de universele erkenning kwam door het winnen van drie Siegers en een Siegerin titel in hetzelfde jaar. Een prestatie die zo het Guinness book of records in kan.
En daarbij moet gezegd worden dat de waarde van de kennel niet alleen zit in de geleverde Siegers, maar veel meer in de erfkracht van zijn dieren. En dat is bij Wienerau een feit waar niemand omheen kan.

Vraag: Hoe bent U ooit met het fokken begonnen?
WM: Ik kwam met honden in aanraking toen ik een jaar of tien oud was. Ik kocht in 1942 een puppy, tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ik had deze hond tot omstreeks 1950, toen moest ik van huis vanwege school. Toendertijd deed ik alleen gehoorzaamheid met de hond. En daarbij draait alles om punten. En ik raakte daardoor een beetje gefrustreerd.
Toen ik drie jaar later weer thuis kwam, ben ik begonnen naar shows te gaan, en honden voor te brengen. Ik kocht een reu hier, ik kocht een reu daar, zonder echt goede resultaten te boeken.
Tot op zekere dag mijn vader tegen mij zei:"Als jij een kans op succes wil maken, met die honden. Moet je zelf gaan fokken. En je moet fokken met de juiste teef."

Vraag: Maar U vader was toch geen fokker?
WM: Nee, hij was een voetbal liefhebber, hij hield van dieren, maar of het nou een hond of een konijn was. Voor hem waren alle dieren gelijk.
In 1957 kocht ik een teefje, voor 250DM ook al in het bezit van Sch I.

Vraag: O ja…..was dat wel genoeg? Een Sch I? (lachend)
WM: Ik ben zelf verder gaan trainen met deze hond. Het Sch II en Sch III heb ik zelf behaald met haar. En op shows was ze de enige met zulke hoge africhtings kentekens bij de teven. Ik heb haar laten dekken door een goede reu genaamd Gero. Hij was een zoon van de toenmalig beroemde VA reu, Casar Malmannsheid, Maar liefst negen jaar in de VA groep deze Casar.
Gero was niet van dezelfde kwaliteit als zijn vader…..Op dat moment tijdens het gesprek, besloot Zamb dat hij ook maar eens op de bank kwam zitten. Walter Martin, onderbrak zijn verhaal en zei, "deze hond kan gewoon niet op de vloer slapen" hij liet Zamb lekker liggen en vervolgde zijn verhaal.

WM: Waar was ik gebleven….O ja, uit die combinatie met Gero, kwam het "A" nest Wienerau. De beste hond uit dat nest heette Asso, Mijn broer (Herman Martin, toendertijd president van de SV) heeft hem nog met succes voorgebracht. Hij werd tweede in Kalsruhe in 1969. Een tijdje later bezocht ik een symposium, gegeven door een beroemde keurmeester uit Duitsland. Hij gaf een lezing over de fok van honden. Bij die gebeurtenis zag ik een teefje, ze was groot, bijzonder fraai gangwerk, en was wat onvolwassen . Op de leeftijd van negentien maanden had ze weinig onderborst, maar ze had al wel het Sch III op zak. De beroemde keurmeester noemde haar als voorbeeld, waarbij het niet zinvol was om mee te fokken. Vanwege de vele bemerkingen op haar bouw.
Maar voor mij had ze "iets", en ik heb haar ook gelijk gekocht. Haar naam was Bertha, ze was een dochter van de 1955 Sieger Alf Nordfelsen. En deze teef is de stammoeder van alle Wienerau honden geworden.

Vraag: Welke nakomelingen heeft zij gebracht?
WM: Uit het eerste nest van Bertha had ik twee teven. De ene ging naar Ernie Loeb in de Verenigde Staten, dat was de eerste hond die ik verkocht richting USA. De tweede teef hield ik zelf. Het werd uiteindelijk de moeder van de tussenkomend Sieger van 1961, Elch Wienerau. Het volgende nest bracht Dixie, zij gaf in combinatie met Jalk Fohlenbrunnen het "L" nest Wienerau. En alle honden die er nu nog lopen hier in mijn kennel met "kleur" (roestbruin,zwart) komen voort uit Liane. Liane was de moeder van Canto Wienerau. En Quanto was het resultaat van een inteelt op 2-2 op Dixie. Toen was deze nauwe inteelt toegestaan.

Vraag: Dus als ik het goed begrijp, praten we altijd over de Canto en Quanto lijn. Maar in feite komen ze allebei uit dezelfde lijn?
WM: Absoluut, ze waren het resultaat van nauwe inteelt. In die dagen hadden we de situatie dat twee reuen verantwoordelijk waren voor de verbeteringen binnen het ras. De ene echter, excelleerde in het brengen van reuen, en de andere in teven.
Quanto was de kleinere hond, maar met een goede kop, hij bracht de reuen. Canto, was misschien de lievere hond, had ook niet die kop, maar bracht fantastische teven.

Vraag: Het lijkt erop, dat we vandaag de dag weer in dezelfde situatie zitten.
WM: Ja klopt, alles herhaald zich weer. Nu hebben we weer twee dominant verervende reuen, Quando Arminius, en Uran Wildsteigerland. Uit Quando en zijn zus Quana komen alle mooie reuen, met krachtige koppen. Terwijl Uran (die meer in het Canto-type staat) verantwoordelijk is voor de mooiere teven.

Vraag: Elke paar jaar heeft U een reu die dominant vererft, en zijn stempel gaat drukken op de toekomst. Aan welke hond moet ik nu denken?
WM: De volgende "grootheid" in verervingskracht, zal alleen komen over Zamb of over Jeck von Noricum, (beide zonen van Odin Tannenmeise, hij komt weer over Quando Arminius) Alleen maar uit deze twee. EN GEEN ENKELE ANDERE, NOOIT,NOOIT.

Op zaterdagmorgen verzamelden zich in alle vroegte al veel belangstellenden, voor het aanschouwen van een heel belangrijk onderdeel op de Sieger schau, de presentatie van de nakomelingengroepen.
Het uiteindelijk wel of niet Sieger worden, of het wel of niet opgenomen worden in de Auslese groep, ligt vaak besloten in de uitkomst van dit onderdeel. Een goede Sieger brengt een overtuigende nakomelingen groep, met een hoge moeilijkheidsgraad., d.w.z. verschillende kinderen uit verschillende nesten, met andere vaders en moeders. Hij moet bewijzen dat zijn verervingskracht, van zeer hoge kwaliteit is. En dat zijn type en genetische kracht zich vertaald in zijn nakomelingen.
Zamb deed wat hij moest doen. Hij liet een hele uniforme groep zien in type: grote, krachtige reuen met veel expressie, en met echte reuenkoppen.
De teven waren ook erg krachtig om te zien, terwijl dit niet ten kostte gaat van de elegance, en vrouwelijkheid. Boven alles hadden ze allemaal het Wienerau kenmerk, van de prachtige roestbruine kleur, en diepe zwarttinten.

Walter Martin is trots op die kleur op zijn honden. Hij maakt er ook nog een grapje over: "De Italianen zeggen altijd, "Walter Martin has una maquina d pintura" ( WM heeft een verf-spuit machine) En ik zeg dan altijd……jazeker, maar alleen ik heb er zo een…Hahaha.

Vraag: Wanneer besefte U dat U met Zamb een topper in handen had?
Mevrouw Martin: Weet U, niet voor zijn eerste verjaardag in ieder geval, Walter verkocht hem toen hij drie maanden oud was.
WM: Ja, klopt ik verkocht hem…ik vond hem te rustig. Ik verkocht hem naar Italië, maar met de optie om hem terug te kunnen kopen als hij èèn jaar zou worden. Exact op zijn verjaardag kwamen ze terug met de hond, s'morgens om 6 uur vroeg. Stonden ze aan de achterdeur, Ik kwam mijn bed uit, en ging naar de hond kijken. " Oh mijn lieve hemel, wat een kanjer"….Ik heb hem voor veel geld terug kunnen kopen….heel veel geld.
Mijn vrouw is toen met hem gaan trainen, hij wilde al onmiddellijk bijten in de mouw, dus dat zat wel goed. Hij was jong, en volledig in de rui, omdat hij uit het warme Napels kwam. Later hebben we hem voor het eerst uitgebracht in Ulm, hij werd tweede. Er kwam toen al iemand naar me toe die zei" Dit wordt een top hond meneer".
We hebben hem daaropvolgend nog eens uitgebracht onder de keurmeester Ernest Beck, en hij plaatste een kleine hond voor Zamb, niemand kon dat begrijpen. Uiteindelijk op de Sieger schau pakte Zamb de titel in de jonge hondenklasse, en van daaruit begon zijn victorie.

Vraag: Gelooft U dat Zamb de Quando Arminius lijn zal voort zetten?
WM: Zeker, maar ik geloof dat hij toch meer het Ica Wienerau-type zal brengen, als het Quando-type, trouwens mijn broer zal wel weer het tegenovergestelde beweren hahaha…

Vraag: Wat is belangrijker, de bloedlijn of het type?
WM: Nee, nee de bloedlijn is nummer èèn, daarin zitten de levenssappen voor het leven.

Vraag: Als U bloedlijnen gaat combineren, waar kijkt U dan naar?
WM: We hebben niet zoveel lijnen in Duitsland. In feite maar twee. Dus als Duitsers klagen over het feit dat we nieuwe lijnen nodig hebben. Vertel ik ze, dat we in de eerste plaats een naam voor deze lijn moeten hebben. En dat we in de tweede plaats, het ras dan moeten verbeteren door die lijn ook te gebruiken.
Als deze nieuwe lijn de kracht heeft het ras te verbeteren, zullen we de resultaten vanzelf gaan zien, of niet soms.

Vraag: Kunt U ons eens deelgenoot maken in het besluitvormingsproces omtrent de keuze van een fokpartner?
WM: Ik zal je een voorbeeld geven. Vanta , wordt over een paar weken loops. Dus moet ik de knoop doorhakken. Ik zoek een reu, van hetzelfde type als Vanta, met driekwart van hetzelfde bloed.
Maar met een vierde deel, totaal afwijkend van Vanta, Oftewel zonder Rolf dus anders geformuleerd ook zonder Quanto en Canto. Ik moet de beslissing nog nemen, het is niet zo makkelijk om te beslissen.
Komt nog bij, dat je niet altijd ook het gewenste karakter kan meefokken. Als je alleen maar honden fokt die mooi zijn, heb je na ongeveer drie generaties, op die manier, honden die zo lief, rustig en goedaardig zijn, dat ze nooit meer willen werken of loopvreugde vertonen op shows.

Vraag: Wat doet U om het karakter te waarborgen?
WM: Elke derde generatie, moet je een volslagen idioot, in je bloed brengen haha… Eentje met temperament, een wilde jongen. Dit moet om de gebruikswaarde van de Duitse Herder te waarborgen. Soms zie je honden "af" liggen tijdens het appèl, en als de geleider ze roept, duurt het een half uur voordat ze opgestaan zijn.

Vraag: Bent U alweer toe aan het inbrengen van een "idioot"?
WM: Ja, maar met Vanta zit ik gelukkig goed zij heeft namelijk de karakter eigenschappen van Xaver Arminius over genomen. Ik kan haar binnen niet hebben, als jij op bezoek komt bijt ze gelijk. Ze beschermt haard en huis, ook bij de auto moet je niet in de buurt komen.

Vraag: Weet U de partner van Vanta al?
WM: Ik moet de keurboeken nog eens goed bestuderen.

Vraag: Maar hij moet van hetzelfde type zijn.
WM: Luister, ik kan alleen het Wienerau type fokken. Dat is mijn werk. Ik kan geen ander type produceren. Mercedes bouwt mercedes-achtige modellen, en een BMW heeft ook weer zijn eigen herkenbare stijl. Ik doe hetzelfde met honden.

Vraag: Wat zijn U verwachtingen van Zamb?
WM: Van Zamb wil ik alleen maar teven aanhouden. En Tony, ik hou van Tony, hij is erg speciaal, hij wilde het liefst iedereen vermoorden als pup. Toen hij zes maanden oud was, was hij erg moeilijk te benaderen voor vreemden. Dus nam ik lekkers mee als ik met hem aan de lijn ging wandelen.
Als we iemand tegen kwamen, vroeg ik aan de mensen, om hem wat lekkers te geven. Na een paar weken was dit gedrag eruit. Als hij nu iemand tegen komt, zit hij al verlekkerd naar hun jaszakken te kijken, of er niets lekkers uitkomt. Hij heeft daarna nooit meer naar iemand gegrepen.

Vraag: Tot slot, wat zou U iemand adviseren die wil beginnen met fokken, en de dingen goed wil doen?
WM: Ik zou ze zeggen, koop van een hele, hele goede kennel. Koop van en hele, hele goede vader. En koop van een hele, hele goede moeder het minste teven puppy. En weet je waarom? De beste teef krijg je toch niet. Dus je krijgt de mindere, maar deze heeft wel hetzelfde bloed als de mooiere zus.
Gebruik als bloedlijn voor deze teef, de beste lijn die er is. Met de beste vertegenwoordiger van die lijn die er op dat moment is. Selecteer vervolgens de beste pups qua anatomie en karakter voor jezelf.
En kijk uit voor de "valkuil" dat je, je niet alleen baseert op prestaties. Voorbeeld, Je kunt twee honden hebben, de ene heeft de beste genen voor gebruikswaarde, maar een slechte trainer/geleider. De ander heeft veel minder genetisch in huis voor deze
werkeigenschappen, maar heeft een geweldige trainer/geleider. Wie denk je dat de meeste punten pakt?

Vraag: Ik denk de tweede?
WM: Natuurlijk man, dus de tweede hond wordt gebruikt voor de fok, en de eerste hond wil niemand gebruiken. Daar moet je dus goed voor uitkijken, het ras is opgebouwd met zeer veel goede genen, maar met soms slechte trainers kwaliteiten.

Ondertussen kwamen er andere bezoekers binnen. We wandelden terug naar buiten, waar we begroet werden door de volgende generatie Wienerau puppies. Hier loopt mijn volgende Sieger, grapt Walter, en hij wijst op een pup van drie maanden, met een zeer krachtige uitstraling, en zware beenderen. En met natuurlijk die typische Wienerau "look"

De pup kijkt me indringend aan met zijn parel donkere oogjes. Achter die onschuldig opgetrokken wenkbrauwen, is er natuurlijk geen enkel besef bij deze jongeling van hoeveel waarde hij wellicht weer zal zijn , omdat hij uit zo'n beroemde "stal" komt. en dat is maar goed ook dat een pup een pup is, waar ook geboren. En trouwens de familie Martin behandelt hun honden ook gewoon net als zoveel anderen.

Terwijl ik het terrein verlaat, en door het ingangshek rij, valt mijn oog op heel klein, en oud bord. Ongeveer 6 bij 12cm. meer is het niet. Het hangt bij de ingang. Er staat: "Zwinger von der Wienerau"
Dit understatement, van grootsheid doet me beseffen waar het bij de echte top-fokkers werkelijk om gaat. Geen opzichtig vertoon, maar eerder een grote liefde en betrokkenheid bij het ras. Met loyaliteit naar hun vrienden, en grote trots over de bereikte resultaten.

Bron: The making of a Sieger
Door: Ricardo E. Carbajal
Vertaling: G. Nagel
02-10-2000

Ga terug naar Kynologie index INDEX

© design 2001/2002, G.Nagel: www.duitseherders.com