Dwangspeuren is een methode waarmee je de hond door vermijdingsgedrag op het spoor houdt.

In eerste intantie wordt de hond met voedsel opgebouwd. Als de hond geleert heeft het spoor stap voor stap af te zoeken, wordt de "dwang" geintroduceerd in de training. De hond krijgt een prikketting om, en verlaat hij nu een keer het spoor dan krijgt hij gelijk een correctie middels de ketting (negatieve bevestiging), pas als de hond weer op het vaste spoor is, wordt hij met rust gelaten.
De hond leert om onder geen beding het spoor te verlaten.

Ook kunnen er twee lijnen gebruikt worden bij dwangspeuren. De ene lijn komt links van de hond, de tweede rechts aan de halsband van de hond. Het doet een beetje denken aan paarden menners dit tafareel. Het heeft er ook veel van weg, want als de hond teveel naar links gaat van het spoor, krijgt hij door de rechtse lijn een correctie, en andersom. Dit "sturen" gebeurd net zo lang (korte rukjes) tot de hond weer op het spoor is, en verder speurt.

Hetzelfde gaat het met foutief gedrag van de hond, elke fout wordt direkt bestraft.

De hond krijgt alleen zijn rust, als hij met "diepe neus" het spoor uitwerkt.

Maar wat is de prijs van deze methodiek?
Persoonlijk vindt ik er grote (ethische) bezwaren aankleven. De hond kan namelijk een perfecte "schijnzoeker" worden. De hond zal alles doen om de negatieve bekrachtiging te vermijden, en zijn rust te hebben. Als er nu sporen uitgelegd worden, waarvan de geleider het spoorverloop niet kent, en de hond van dit spoor geraakt zal hij van de geleider geen correctie krijgen, tot dat hij het in de gaten heeft. De hond laat echter een overtuigend beeld zien, voor de geleider, terwijl de hond niet op het spoor zit.

Er zijn verhalen over "schijnzoekers" die een compleet VH I spoorverloop hadden "opgeslagen" in hun hersens, het speurbeeld zag er goed uit, alleen vond de hond natuurlijk geen voorwerpen.

Dwang veroorzaakt ook stress, en de ene hond is meer belastbaar als de andere. Gevaar is ook dat bij het missen van deze hulp middelen (prikband, 2 lijnen), en de hond van het spoor geraakt. Hij in de stress schiet. Hij verwacht de correctie, maar die blijft in dit geval uit. De hond raakt in paniek,en komt niet meer op het vaste spoor terug. Hij heeft ook niet geleerd zelfstandig problemen op te lossen.

Iedereen moet zijn eigen mening maar vormen over deze methodiek. Ik heb hem toch beschreven, al is het maar om het herkenbaar te laten zijn voor mensen als je dit in de praktijk ziet. Of zelfs aanbevolen wordt door die of gene.

TERUG-	INDEX-	VERDER