In een dierenkliniek kan de specialist zowel vaststellen welke van de vormen van elleboogdysplasie (ED), van toepassing is bij het dier, alsmede advies geven voor de behandeling hiervan. De uiteindelijke diagnose wordt gesteld met behulp van gedetailleerde röntgen-opnames van het ellebooggewricht.

Ook kunnen foto's ingezonden worden naar de Hirschfeldstichting of naar het buitenland voor het toekennen van een ED status volgens de FCI normen
Zeker voor dieren die ingezet worden voor de fokkerij is screening raadzaam. Het is nog (03-2002) niet verplicht door de rasvereniging (VDH)

Elleboog FCI kwalifcaties
ED-0 = Geen aanwijzing voor elleboogdysplasie (ook "vrij" genoemd)
ED-1 = Geringe osteoarthrose
ED-2 = Middelmatige osteoarthrose
ED-3 = Ernstige osteoarthrose
ED-4= Zeer ernstige mate van osteoarthrose

Onderzoek erfelijkheid

Voor zowel HD als ook ED geldt dat ze moeilijk uit een ras te fokken zijn. Zowel erfelijke aanleg alsook het milieu waarin een hond opgroeit hebben beide een deel in het hebben of krijgen van HD en ED. In het erfelijk deel blijkt dan ook nog eens dat er verschillende genen verantwoordelijk zijn voor de vorming van HD en ED (polymere overerving). In dit artikel nemen we alleen even ED als voorbeeld maar HD is analoog aan ED wat betreft overerving en het bestrijden ervan. Elleboog Dysplasie (ED) wordt in de gradaties als volgt weergegeven: ED 0 (vrij), ED I, ED II en ED III (deze laatste is de zwaarste vorm van ED)

Zoals we op onze Hollandse klompen al konden aanvoelen blijkt uit wetenschappelijk onderzoek dat je gewoon met gezonde dieren moet fokken om echt te kunnen verbeteren. De resultaten van een Scandinavisch onderzoek onder Rottweilers laten zien dat als je met gezonde (ED vrije) ouders fokt de kans op gezonde (ED vrije) pups het grootst is (tabel 1). In dat geval heeft toch nog 31% van de nakomelingen ED. Paart men een ED vrije hond echter met een hond die in meer of mindere mate last heeft van ED dan hebben 43% (ED 0 x ED 1) of zelfs 48 % (ED 0 x ED 2 of ED3) van de nakomelingen ED. Kruisen van niet ED vrije honden geeft een dramatische 56% van de nakomelingen met ED!

De resultaten van een Scandinavisch onderzoek onder Rottweilers laten zien dat als je met gezonde (ED vrije) ouders fokt de kans op gezonde (ED vrije) pups het grootst is (tabel 1). In dat geval heeft toch nog 31% van de nakomelingen ED. Paart men een ED vrije hond echter met een hond die in meer of mindere mate last heeft van ED dan hebben 43% (ED 0 x ED 1) of zelfs 48 % (ED 0 x ED 2 of ED3) van de nakomelingen ED. Kruisen van niet ED vrije honden geeft een dramatische 56% van de nakomelingen met ED!

Voor Berner Sennenhonden bekend (tabel 2). Uit een ander onderzoek op 2500 Zweedse Berner Sennen honden en Rottweilers blijkt namelijk dat de percentages redelijk vergelijkbaar zijn met de bovenstaande Rottweiler cijfers.