©2001/2002 Aniwa, 20/04/2002
Du Val D'Anzin,
Frans succes in Duitsland.
Tekst: Franck Haymann ,foto’s Hermeline/Aniwa en RR
Nederlandse vertaling: G. Nagel: www.duitseherders.com

Eric Trentenaere: Een Franse Fokker in de top van de Duitse Herder wereld. Du Val D’Anzin is de naam van een Franse kennel die beroemd is over de hele wereld. En hoewel de eigenaar, Eric Trentenaere geen ster is verdiend hij zeker wat extra aandacht. Met zijn sterke persoonlijkheid en zijn prestaties op top shows, met zijn fokproducten.

Laten we beginnen met twee feiten: In de eerste plaats is du Val D’Anzin de kennel met de meeste titels in Frankrijk. Ten tweede zijn er maar weinig Franse showlijn fokkers die kunnen zeggen geen du Val D’Anzin bloed in de bloedlijnen te hebben. Kenners schalen hem op dit moment in qua importantie voor de Duitse Herder fokkerij in de categorie waar ook Nebout’s “De Gerbe de Granval” in de zeventiger jaren in thuishoorde. Deze kennel stond aan de wieg van de belangrijkste Franse bloedlijnen van vandaag.

Altijd in hetzelfde trainingspak van de sponsor die hij al 15 jaar trouw is. Eric ziet er nog hetzelfde uit als toen hij begon in 1980 . De jaren schijnen geen tol bij hem te eisen, maar de ervaring die hij heeft opgebouwd door de jaren heen zal zijn zelfvertrouwen voor de toekomst alleen doen toenemen. Bij iemand met zijn faam verwacht je op zijn kennel aangekomen een hele batterij honden aan te treffen. Het is echter te vergelijken met een gemiddelde Duitse actieve fokker. Er zijn zo’n twintig honden aanwezig. Maar het percentage “kampioen” per vierkante kennelmeter wekt wel wat jaloezie. Zijn titels seizoen 2000/2001: 6 keer kampioenstitel, 5 keer vice-kampioen, 4 keer Auslese. Eric is niet zo’n prater, maar exclusief voor Aniwa.com gaf hij een openhartig interview.

Vraag: Eric, wie ben je?
Eric Trentenaere: Ik ben 37 geboren in de regio Pas des Calais en kom uit een familie die “hondengek” is mijn twee broers en twee zusters zijn ook altijd met honden bezig geweest. Mijn vader starte zijn fokkerij in 1970 onder de naam: “Du Beffroi Artésien”. Hij begon met een teef uit werklijnen, maar zij was geen interessante fokteef. Hij veranderde vrij kort daarop van richting en kocht twee fokteven en een reu uit de showlijnen van de kennel: Valvygne met het doel de honden zoveel mogelijk te showen. De reu geboren in 1977 heette Naris de Valvygne, deed het goed en werd 4e uitmuntend op het SCBA kampioenschap - SCBA is: Société du Chien de Berger Allemand – Een van de twee teven was Niodie de Valvygne alles begon met haar als stammoeder. Ik was toen pas tien jaar maar hielp mijn ouders zoveel ik kon met de honden, ook de nare klusjes deed ik met liefde.

Vraag: Hoe verliep je debuut?
Eric Trentenaere:Mijn eerste stappen op een show deed ik toen ik 8 jaar oud was, het was in België, daar won ik mijn eerste beker als junior voorbrenger. Ik zat daar midden tussen de beroemde fokkers, het was een openbaring voor mij. De vonk sloeg daar echt over. Ik wist wat ik wilde, ik wilde fokker worden. Ik moest natuurlijk nog wel wat jaartjes wachten gezien mijn jeugdige leeftijd. Toen ik 18 werd liet ik gelijk de kennelnaam du Val D’Anzin registreren. Afgeleid van de naam van een klein stadje in mijn geboortestreek. Mijn eerste nest werd geboren in 1983 . Onder deze eerste pups bevond zich Uraya zij werd later Frans kampioen op de nationale kampioenschappen. Ik fokte bij mijn ouders thuis. Op dezelfde manier als zij het deden met nooit meer als 5 fokteven in de kennel. Van mijn ouders had ik veel geleerd, in de begintijd kon ik ook op hun steun rekenen. Mijn kennel runde ik samen met een vriendin die later ook een verdienstelijke fokker geworden is.

Vraag: Wat waren je selectie criteria?

Eric Trentenaere:De eerste belangrijke teven voor mijn kennel waren the Elite Soraya de Valvygne (VA Oblabla de Gerbe de Granval x Oudia de Valvygne), geboren in 1981, en Risette Du Beffroi Artésien, zij was een jaar ouder. Deze twee teven waren de moeders van 5 Auslese nakomelingen uit 3 nesten, waardoor mijn kennelnaam al snel bekendheid kreeg.

Hun meest beroemde nazaat was zonder twijfel Aurasi du Val d’Anzin, op foto boven, geboren in 1985. Deze hond had de status in Frankrijk die zijn vader Uran in Duitsland had. In 1991 showde ik zijn nakomelingen op de Bundessiegerzuchtschau (BSZS) en dat was een feest. Zijn nestbroer Aiko was 1e uitmuntend op de Franse Kampioenschappen. De meerderheid van mijn belangrijkste honden zijn afkomstig van de twee eerder genoemde teven. De basis van mijn kennel.

Vraag: Wie waren je voorbeelden en leermeesters?
Eric Trentenaere: In Frankrijk was het Yolande Nebout. Deze talentvolle fokker kende de ware “heart and soul “ van het ras. Haar kennel “De Gerbe De Granval, was mijn referentiekader in Frankrijk. Veel fokkers danken hun eerste successen aan haar. Een paar jaar later richte ik mij op de “Heimat” van het ras Duitsland. Daar leefde immers de “paus” van het ras Walter Martin. Deze man was van grote invloed op de moderne fokkerij met zijn kennel vd Wienerau. In tegenstelling tot Yolanda was Walter ook keurmeester, en had hij het vermogen om een jonge hond in te schatten op zijn kwaliteiten, en al een mening te hebben over de potentie van deze hond voor de toekomst.

Vraag: Hoe kwam je dichter bij de Duitse fokkerij?

Eric Trentenaere: Ik was eigenaar van de teef, Dhorne du Clos de Savoie (Aurasi du Val d’Anzin x Iada Del Tonduli – een kleindochter van Uran.) Mijn eerste stappen in Duitsland waren dankzij haar. Dhorne had buitengewone resultaten in de showring. Het enthousiasme wat zij teweeg bracht bij haar show keuringen waren voor mij de manier om vrij snel een netwerk van contacten op te bouwen met bekende toonaangevende fokkers. Dhorne had succes op de Duitse Kampioensshow en werd 3e in de open klasse. Het jaar daarvoor liep ze 11e in de jeugdklasse. Later is zij verkocht aan een Amerikaanse top fokker, die ook zijn honden op de BSZS uitbrengt.

In de USA heeft zij vele goede nakomelingen gebracht, onder andere met de reu Bravos v Stephen Haus. [foto boven: Dhorne]

Vraag: Is het dezelfde Dhorne die je beroemdheid gaf in de USA?

Eric Trentenaere: Ja, natuurlijk. Maar mijn echte beroemdheid daar heeft te maken met de nakomelingengroep van Aurasi’s . Die showde ik in 1988 op de BSZS. Hij bestond uit 5 van zijn dochters, die allen top geplaatst waren (of 1e groep of top 2e groep) Dit was voor mij het doorslaggevende bewijs dat ik op de goede weg zat met mijn fokbeleid. Naar de USA heb ik verschillende honden verkocht waaronder de dekreu: Lenon Du Val D’Anzin, op foto.

Vraag: Veel Franse fokkers geven toe dat je de aanleiding voor hen was om ook “het Duitse” beter te volgen?
Eric Trentenaere: Ja, klopt. Laten we nooit vergeten dat Duitsland de bakermat van het ras is. Voor mij is het logisch om daar te leren en te observeren wat er gebeurd. In Duitsland worden de lijnen uitgezet, de strategie voor de fokkerij bepaald, zij hebben de kampioenen van morgen in huis

Aniwa the True nature of animals.

Ga terug naar Kynologie index INDEX

© design 2001/2002, G.Nagel: www.duitseherders.com