Conclusie: Het bloed concentreert zich in belangrijke mate naar Fero v Zeutener Himmelreich (8), Bernd Lierberg (3), en Greif z Lahntal (2). Dit zijn zonder twijfel de belangrijkste stamvaders en topverervers van deze BSP elite. Ondanks deze stamvaders met in het bijzonder Fero en zijn zoon Troll vd bösen Nachbarschaft, blijft de bloedbasis van deze reuen breder als bij de BSZS reuen.

Fero Zeutener Himmelreich

Troll bösen Nachbarschaft

Bekijken we de bloedlijnschema’s van deze reuen valt op vergeleken met de BSZS reuen dat er veel meer differentiatie te zien valt. Ligt bij de showhonden de nadruk (via vaderlijn) wel erg dominant op Jeck of dicht bij hem in de buurt. Bij de BSP reuen is het gamma veel breder en loopt afgezien van de drie genoemde stamvaders ook over „oude mixen“ van bloed.
Van groot belang voor de populatie is niet alleen de bloedbasis van de toppers maar veel meer hun inzet in de fokkerij. En het in stand houden van deze trends. Als we kijken naar aantallen nakomelingen kunnen we concluderen dat er veel meer vraag is binnen de fokkerij voor de BSZS reuen als voor de BSP (dek)reuen. Deze „productie“ heeft natuurlijk direct te maken met de vraag uit de markt van de consument. Veel kopers willen het zwart bruine imposante type. Er zijn duizenden Duitse Herders bezitters van zo’n hond die niet eens weten dat er bijvoorbeeld ook zwarte of wolfsgrauwe varianten bestaan. Het beeld bij de gemiddelde Nederlander van de Duitse Herder is de omschreven zwart bruine variant. Mede gevoed door series als commissaris Rex, en wat zij in hun buurt tegen komen aan Duitse Herders.

Toch is de productie wel iets om eens naar te kijken. De eerste 20 reuen van de BSZS 2005 zorgden samen maar liefst (al) voor 4.010 nakomelingen. De eerste 20 reuen van de BSP maar voor 554 nakomelingen. Als we dan ook nog rekening houden met het hoge aantal wat Olex Valsory voor zijn rekening neemt binnen deze BSP groep namelijk 374 hebben we het wel over een heel groot verschil qua inzet in de fokkerij en dus invloed op de fokkerij. Het ras is er zeker niet mee gediend als de gemiddelde Duitse Herder op straat wel ergens Jeck in zijn stamboom heeft. Dit is gezien de keus in dekreuen in het bereik Nederland, Duitsland en België een belachelijke ontwikkeling.

Ik wil zeker niet pleiten om het bloed 1 op 1 te mixen (werk – show) maar fokkers zouden veel breder moeten kijken bij de selectie van een dekreu. En niet zo’n tunnelvisie moeten hebben betreffende de bloedbasis. De kans dat je de wereldkampioen africhting gaat fokken is klein en erg afhankelijk van de fokteef en africhter waar hij terecht komt. De kans dat je BSZS Sieger gaat fokken is nog kleiner en erg afhankelijk van de verervingskracht in anatomische kwaliteit van je fokteef. En niet minder belangrijk zonder de juiste politieke kleur en netwerken en contacten kun je dat als Nederlandse fokker wel vergeten.

De kans dat je een Duitse Herder fokt die we eigenlijk willen: een aanvaardbare typevolle anatomie met een prettig (sport) karakter is best groot, mits je als fokker bereid bent om verder te kijken dan je neus lang is. Extremisme binnen ons ras qua bloed is levensbedreigend voor de levenscyclus van het ras gerelateerd aan de uitgangspunten als omschreven in de rasstandaard. We kunnen en willen ook niet terug naar een type als Horand v Grafrath, maar tussen een bijna cosmetische kloon, of een mechelaar achtige Duitse Herder qua uitstraling zit wel een heel groot gat. Wat meer middle of the road qua karakter en type zou zeer gewenst zijn, mede omdat de belangrijkste afnemer van de pups de gewone niet sportende consument dit zeer zeker zal wensen: een gezonde, voor hem aansprekende hond met een stevig maar ook sociaal karakter.

Deel 1
Deel 2
Deel 3
Deel 4

Ga terug naar Bloedlijn index INDEX

© design, G.Nagel: www.duitseherders.com