Dominantie wat is dat nou?

 

 

De Volgende discussie ontstond op een hondenforum, omtrent het onderwerp dominantie. Een woord dat veel door hondenbezitters in de mond genomen wordt, en waar sommigen de wildste verhalen over hebben.

Deze discussie is te sprankelend en leerzaam, om hem verloren te laten gaan, ergens in een naslag bestand op internet, wat een kleine groep mensen maar weet te vinden.

Vandaar dat ik deze discussie in zijn geheel heb opgenomen op mijn site. Het leuke is dat de meeste discussie leden hun meningen baseren op hun (eigen) ervaring en kennis van honden.

 

G. Nagel

webmaster

 

 

KELEV

 

Iedere baas kent zijn eigen hond het best, dat is een stelregel die vaak opgaat. Maar niet altijd...
Soms blijkt het dat door ongegronde angst voor vechtpartijen , de baas helemaal geen gelegenheid heeft gekregen om zijn hond echt te leren kennen.
Om ieder risico uit te sluiten, is de hond nooit los, en bijgevolg niet in staat zich werkelijk te vertonen.
Als reden wordt dan vaak aangevoerd dat de hond zo dominant is.
Hier ontstaat dus al een misverstand. Dominantie=vechten!
Ik moet dat met klem tegenspreken. Dominantie heeft niets te maken met vechten. Een echte dominante hond roept tot de orde. Hij vecht niet, juist niet! Vechten kan alleen zijn status verlagen.
Een echte generaal vecht òòk niet zelf. Hij zet "zijn minderen" aan tot vechten...Zelf waagt hij zich niet aan een handgemeen.
Wat gebeurt er nu als twee generaals elkaar ontmoeten?? Kijk goed naar het journaal! Zie de begroeting tussen b.v. Jasser Arafat, en Ehud Barak! Beiden generaals, en elkaar niet vriendelijk gezind. Vliegen zij elkaar aan?

Nee, zij doen als twee dominante honden! Zij groeten elkaar minzaam en lopen wat stijfjes en ongemakkelijk met elkaar een eindje op. Voor de camera schudden zij elkaar de hand, zonder enig enthousiasme of hartelijkheid.
Er bestaat een filmfragment dat steeds opnieuw terugkeert. De "verzoening" tussen Arafat en wijlen "Itschak Rabin, onder leiding van Bill Clinton. Ook hier weer twee generaals, ook hier dezelfde lichaamstaal...
Maar er is een klein verschil. Men ziet Yasser Arafat als eerste heel spontaan breed lachend zijn hand uitsteken naar Rabin. En Rabin aarzelt...hij slikt iets weg...Hij lacht niet...Dan pas pakt hij koeltjes de hand van Arafat.
Wat is nu het verschil? Arafat wil graag iets hebben. Hij heeft nog niets. Rabin heeft iets te bieden, en degene met de meeste macht kan zich een stroeve houding veroorloven.

Gisteren had mijn dominante Baloe een ontmoeting met de hond van een meneer die mij bekend voorkwam. maar ik kon hem zo gauw niet plaatsen... Zijn hond zag eruit als een kruising labrador, met iets heel groots. En hij was dominant. Op grote afstand zag ik dat al aan de zelfverzekerde manier waarop die grote zwarte hond op mijn mini-roedel af kwam stevenen. Baloe de Duitse dog stapte hem even zelfverzekerd tegemoet, en legde als test zijn kop op de nek van de hond, die zich daar met een snauw aan onttrok. Geen flauwekul, ik ben je vriend niet!
De beide heren liepen wat stijfjes om elkaar heen te draaien, deden een plas, en met veel vertoon werd de plaats met de achterpoten grondig gemarkeerd. Beiden gaven met een flauwe zwaai van de staart te kennen dat alles in orde was, en liepen stijfjes terug.

Maar nu had de rotweiler een overwinning behaald op een hond waar hij in kon wonen. Grotere tegenstanders kom je niet zo snel tegen, dus die hond kreeg ten onrechte het foute beeld ingeprent. Namelijk:"Ik ben onoverwinnelijk"
Vanaf die dag kon hij dus ook niet meer los, want hij greep iedere reu die hij zag. Maar hij was niet dominant!
Hij liet zich nog steeds tot de orde roepen door mijn Duitse herder die ouder was, en wel dominant.
Zij verdroegen elkaar, hoewel mijn herder niets van hem door de vingers zag. Alsof die hond besefte dat als hij ook maar een beetje toe zou geven, hij daarmee zijn eigen positie in gevaar zou kunnen brengen.
Bij die terechtwijzingen die er behoorlijk grimmig uitzagen, is nimmer een druppel bloed gevloeid.

Ik wil u een ander voorval ook niet onthouden. Een paar weken geleden zie ik ineens Baloe naar een paar andere honden in de verte galopperen. Er kwam een wat boze mevrouw op mij toe, die zei dat ik die dominante hond aan de lijn moest houden, want een van haar honden was ook dominant. Zij had drie Ierse wolfshonden aan de lijn. die inderdaad behoorlijk tekeer gingen. Ik riep haar toe dat het in deze omstandigheden beter was als zij haar honden losliet, maar daar was geen sprake van. Ik zei dat er heus niet gevochten zou worden, maar zij hield vol, en riep: "Geen Discussie"!! Baloe zag ondertussen heus wel dat er van een aanval niet veel goeds te verwachten viel, dus liep hij braaf met mij mee. De mevrouw sputterde nog wat na, over dat haar honden wereldkampioenen waren, en dat eventuele schade geheel voor mijn rekening zou komen, maar daarna zag ik haar een hele tijd niet meer.
Tot ik diezelfde honden weer tegen kwam maar nu in handen van een meneer. Ik zag dat hij moeite had het span in de hand te houden, en riep, Laat maar los!!
Tot mijn opluchting deed hij dat. De dominante reu kwam naar voren, en zorgde er alleen maar heel efficiënt voor dat Baloe niet bij "zijn" teven kon komen, door hem steeds hinderlijk voor de voeten te lopen. en af en toe eens te dreigen met een prachtig indrukwekkend gebit.

En Baloe is wel dominant, maar niet achterlijk. Hij waagde zich dan ook niet binnen de onzichtbare kring.
Afsluitend durf ik dus wel te stellen dat dominantie binnen een sociale groep een "Goede" eigenschap is.
Zoals ook onderworpenheid een "Goede" hoedanigheid is. Zijn deze beide eigenschappen gezond en vrij ontwikkeld (Want ook de dominante moet wel eens zijn meerdere erkennen) dan kan je met zo'n dier zonder enig bezwaar los gaan wandelen.
Is je hond echter Kierewiet, noem het dan ook zo, en zeg niet dat hij dominant is. Daarmee voorkom je begripsverwarring. Als je er bezwaar tegen hebt je hond kierewiet te noemen, dan kan ik je zeggen dat ik ettelijke honden in mijn bezit heb gehad die sociaal niet gezond waren. Enkele daarvan konden inderdaad niet meer los.
Niet omdat zij dominant waren, maar geschift.

Ik ben nu net terug van een ommetje met mijn geschifte Nicky. Het leek erop alsof hij hoge nood had, en wat haast nooit voorkomt, Ik neem hem snel mee zonder de andere honden. Op de hoek van de straat komt een mevrouw met een zwarte dwergpoedel. Dat hondje woont ook bij mij in de straat, en is zo mogelijk nog gekker dan Nicky.
Het beestje rukt zich los, en vliegt in èèn rechte lijn naar mijn hond. Nicky woedend!!! Het poedeltje staat schijnaanvallen te doen, en maakt een heidense herrie, maar hij is toch niet zo gek dat hij echt durft te bijten.
Op de hei had ik Nicky gewoon losgelaten, dan wordt zo,n beestje slechts op de vlucht gejaagd, maar nu kon dat niet, want het poedeltje kon niet uitwijken. (Nog afgezien van het feit dat hij dan niet aangevallen zou hebben) De mevrouw was helemaal in paniek, en schaamde zich. Dat was natuurlijk nergens voor nodig, maar als ik ze alle drie bij mij had gehad, dan waren er echt problemen ontstaan.

Ik had ze in de eerste plaats al nooit kunnen houden op die gladde ondergrond. Mijn honden zouden zich ongetwijfeld met z'n drieën op dat beestje hebben gestort. Als hij het al had overleefd, zou hij er waarschijnlijk toch wel ernstig letsel aan hebben overgehouden. Drie joekels die een poedeltje om zeep helpen, dat wil je niet meemaken, en toch had het zomaar kunnen gebeuren...

Naschrift
De eigenaar van de hond aan het begin van dit relaas, was rustig toe komen lopen, (evenals ik) en riep de hond bij zich. Wij raakten aan de praat, en hij vertelde mij exact wat ik zojuist zelf had waargenomen. Leuk is dat vind ik. Hij was op een uiterst vriendelijke manier heel dominant. Een van mijn mede wandelaars zei, toen wij wat verder waren:"Dat was de rijdende rechter joh". Ik vond hem ook al zo'n bekende kop hebben, maar ik heb het programma maar èèn keer gezien. Zijn beroep verwonderde mij niet echt. Een rechter moet wel dominant zijn...

Kelev

 

MONIQUE

 

Hoi Kelev,

Mooi verhaal weer!!
Ik ben blij dat je het hele dominantieverhaal eens aan de kaak stelt!!
Er bestaat zoveel onzin over!!
Het voorbeeld van de honden die kierewiet zijn, het met de kop laag...sluipend op een andere hond afvliegen is dus een typisch voorbeeld van over het algemeen slecht gesocialiseerde honden die hun prooi(de andere hond) benaderen.(predatieagressie)Of het dan tot vechten komt is vaak afhankelijk van de andere hond. Gedraagt deze zich als een prooi door bv. weg te hollen onder luid gepiep is het hek van de dam.
Dit soort honden zijn inderdaad soms gevaarlijk voor soortgenoten omdat ze de soortgenoten niet altijd als zodanig herkennen.

Agressie vertoon je niet als je zeker bent van jezelf; onzekere honden grijpen naar agressie; dat heeft dus geen klap te maken met dominantie.

Groetjes Monique

ANNE MARIE

 

Hi Kelev,
Wat ben ik het toch ontzettend met je eens en hoevaak vraag ik mezelf niet af waarom zoveel mensen hun hond "dominant" noemen. Wanneer een hond zich even niet gedraagt zoals ze 't graag willen, krijg je te horen, ja maar deze hond is "dominant". Heel vaak zie ik alleen maar een vervelende klier die zijn kans schoon wil zien. Zo krijg ik ook vaak te horen dat onze Chase beslist een heel dominante hond moet zijn. Waarom? Omdat ze graag met "groots gebaar" andere honden wil afschrikken, ze blaft, gromt, borstelt, dreigt, dus is ze in vele ogen "dominant". Ach, soms heeft 't succes, dus wil ze nog wel ff doorgaan, vaak ook is de andere partij er niet van gediend en grauwt ff flink van zich af, nou, dan moet je mijn zgn. dominante hond zien afdruipen , zij is namelijk geen dominante hond, maar een "schijtlijster". Ben met Kelev eens, een werkelijk dominante hond is een hond die heel zeker van zichzelf is, zijn huid er niet onder wil verwedden (is dus niet op vechten uit tenzij hij tot het uiterste "getergd" wordt), in mijn ogen een ware roedelleider. Tja, het begrip "dominantie" wordt helaas door velen nog vaak begrepen.
groetjes
Anne Marie
Chase en Kaiya

 

 

CHARLOTTE

 

Hoi Kelev,

Goed verhaal!! Ik heb je verhaal op mijn harde schijf opgelsagen omdat je op een hele duidelijke manier beschrijft wat nou eigelijk dominantie is......er wordt zo snel gezegd dat een hond dominant is terwijl er vaak heel wat anders aan de hand is.

Ik loop zelf ook dagelijks met een roedel honden ( meestal een stuk of 8 ) deze honden zijn niet van mijnzelf hoor.

Er loopt 1 reu bij die niet is gecastreerd, hij is de leider van de roedel ( onder mijn natuurlijk ) Hij heeft deze positie gekregen zonder enige vorm van agressie. Door zijn houding dwingt hij respect af....alle andere honden begrijpen dat.....als er eentje lastig wordt loopt hij erheen en kijkt de betreffende hond strak aan....soms is het nodig een lip op te trekken.
Een tijd geleden kwam er een nieuwe hond in de groep, een rue van 8 maanden. Deze jonge onbesuisde hond snapte duidelijk niet veel van de rangorde en stuiterde als een idioot om de " leider " heen.....na enkele minuten vond hij het genoeg en met een soepele beweging dwong hij de pup op zijn rug te gaan liggen.....hij bleef er even overheen staan en de pup snapte eindelijk wat er van hem verwacht werd.

Groetjes van Charlotte en een poot van Sandro.

INES

 

Hallo Kelev,

Jij hebt dat weer eens mooi voor ekaar gekregen, een uitleg van een begrip waar zo blijkt vele mensen verkeerde dingen over zeggen. Het klinkt mij allemaal heel helder en logisch en als ik mijn hond niet had, zou ik hier al mee-eens-zijnt-knikkent voorbij gegaan zijn...

MAAR, als ik die theorie (échte dominante honden gaan net niet snel tot vechten over)met mijn hond vergelijk ('dominante AmStaff reu van +- 2 jaar)
sta ik toch nog met vragen.
Mijn hond heeft (in de tijd) op de hondenschool al genoeg laten blijken dat hij niet te vertrouwen is met andere honden (en dus ook nooit los mocht) en volgens mij (en al wie ik ken) is mijn hond toch écht wel heel erg dominant met als GEVOLG vechten, nu ja, dat was mijn idee tot ik jouw theorie gelezen had, nu begin ik te denken dat mijn hond ook gewoon geschift is, iets wat ik nogtans heel moeilijk écht zou kunnen geloven.

Als hij een andere hond tegenkomt gedraagd hij zich zo; Staart NOG meer recht omhoog, supersonisch kwispelent, kop helemaal omhoog, borstelen, fixeren, dan weer nie fixeren, om het 'slachtoffer' heen draaiend en dan met kop en voorpoten over die zijn nek gaan hangen/TOT HIER, want verder laat ik de ontmoeting niet duren, omdat het vanaf dan echt gevaarlijk word. Dat lijkt mij toch écht wel dominant gedrag te zijn en als hieruit agressie ontstaat is het toch zeker geen angst-agressie (dus door onzekerheid?), hij heeft zich nog nooit onderdaniger dan de andere voorgedaan, nooit.
Het is (geloof me toch maar) echt een dominante hond, die daarbij vlug tot vechten overgaat.

Ik moet er wel eerlijk bij zeggen dat hij sinds de puppyklas nooit los en lang met een hond heeft omgegaan (na de puppyklas wordt dat niet meer gedaan op die hondenschool en waar ik wandel kom je niet veel mensen (dus ook honden) tegen.
Misschien zeg jij nou; laat dat beest gewon eens even lekker los met een betrouwbare hond of zo! Wel, nee, liever niet, ik kan dat risico echt niet nemen.
Dus ja, dan zit je inderdaad wel in een visueuse(?) cirkel...
Graag had ik toch nog even jouw mening hierover gehad.
Even in het kort; er bestaan dus wel dominante honden die juist wel snel tot vechten over gaan. (mijn mening tot nu toe) of zijn deze gewoon werkelijk geschift?

Vr. Groetjes, Ines

 

MONIQUE

 

Hoi Ines,

Wat jij beschrijft is precies waar volgens mij een groot deel van het misverstand dominantie = vechten vandaan komt.
Ik ken jouw hond niet, dus ik zal de laatste zijn om daar over te oordelen, maar even een voorbeeld van wat er vaak gebeurd.
Honden die uitvallen aan de lijn zijn veelal honden die met uiterlijk vertoon en dreiggedrag proberen om een andere hond weg te jagen. Bijna iedereen weet dat dat werkt, want we lopen immers met een boog om uitvallende honden heen en als je een hond hebt die uitvalt, blijf je ook wel uit de buurt. Degene die nog het meeste zijn probleem oplost is de uitvallende hond, want de andere hond verdwijnt immers!! Kortom, probleem (=andere hond , die meestal eng/bedreigend wordt gevonden)is opgelost.
Noem me een reden waarom deze uitvallende hond zich onzeker zou tonen??? Ik zou het niet weten. Immers, een grote bek en een zelfverzekerd optreden jagen de dreiging weg, dus lijkt de uitvallende hond een zeer dominant zelfverzekerd typje!!
In werkelijkheid is het meestal een mannetjesputter die geleerd heeft met zijn probleem om te gaan en zich daar prima en zelfverzekerd bij voelt!

Een andere opmerking, dominantieverhoudingen gelden alleen binnen relatie's.
Een hond is niet dominant of onderdanig naar mensen/honden waar hij geen relatie mee heeft. Daar is de hond zeker of onzeker tegen.
Een eerste kennismaking met een vreemde hond is dus voornamelijk gestoeld op zichzelf zeker voelen of onzeker voelen.
dat de zekere hond meestal dus ook de dominant is..ja. Maar een hond die zich zeker voelt in contact met andere honden kan dus naar mensen toe erg onzeker zijn.
Kortom, een dominante hond bestaat niet.
Binnen elke situatie en binnen elke relatie kan de positie van de hond wisselen.
In de ene groep kan hij ranghoogste zijn terwijl hij in de andere groep de laagste is.
Maar dit ter zijde..

Groetjes Monique

ROOSJE

 

Een vraag, Onze Brusselse Griffon van 4 kilo, begroet honden die hij niet kent en alle puppies op de manier die Kelev had beschreven hoe een dominante hond een andere dominante hond benaderd, vaak werkt dat prima en de andere honden laten hem dan met rust, maar af en toe krijgt hij een snauw en rent hij (als hij een staart had) met staart tussen zijn poten weg. Door de jaren heen heeft hij veel zelf vertrouwen opgebouwd maar van nature is het een heel gevoelig en bang hondje, en ik moet goed opletten dat ik hem niet te hard aanpak omdat hij dan helemaal uit zijn doen is. Is het dan toch een dominant hondje?

Roosje

INGRID

 

hoi
Monique dus volgens jouw is het dus een zaak van zeker voelen of onzeker zijn op dat moment?? Dan betekent het woord dominantie bij honden misschien wel ik ben heel erg zelfverzekerd nu dat zou ook passen in kelev zijn verhaal die dog van hem heeft een roedel achter zich, en de hond die hij tegen kwam had een heel erg zelfverzekerde baas achter zich wat hen dus beiden zeer zelfverzekerde honden maakt. Heb ik het nu goed begrepen, of snap ik het helemaal niet???
Groetjes Ingrid

 

 

ANITA

 

Mooi verteld Kelev!!!
Ik heb een dominante roedelleider en vroeg me soms af waarom hij bepaalde dingen pikt.
Als andere honden naar hem uitvallen loopt hij weg, maar vallen ze een ander uit onze roedel aan springt hij ertussen.
Als hij ergens ligt en een van de andere honden wil daar liggen maakt hij zich niet druk. Hij staat op en gaat ergens anders liggen. Ik had altijd zoiets van "Nou mooie roedelleider ben jij"
Maar mijn vriendin die zich met gedragstherapie bezighoudt vertelde mij dat hij juist een hele goede roedelleider was, geen onnodige onrust in de roedel. Vervelend doen voor een ligplaats is niet belangrijk genoeg.
De leider in mijn roedel is heel duidelijk en daarom wordt er nooit gevochten.
Er wordt wel eens gegromt of gesnauwt, maar als Rocky het dan zat is gromt hij 1 keer en de boel is weer stil.
Mooi hoor hoe duidelijk het voor de honden is terwijl ik af en toe twijfelde aan zijn gezag!!

Groetjes Anita

PETER

 

Allereerst Kelev vond ik het een schitterend verhaal over dominantie. Inderdaad kom ik ook weleens van die mensen tegen die dan het aggressieve gedrag van hun hond uitleggen als dat deze heel erg dominant is.
Na het lezen van het verhaal ben ik een beetje nieuwsgierig gewordne hoe het gedrag van onze hond uitgelegd kan worden.

Uitleg:

Onze hond, nu 14 maanden, hebben wij vanaf puppytijd t/m nu laten spelen en rennen met andere honden in het park. In het begin was ze vrij onbevangen. Werd ook weleens op haar plaats gezet. Op dit moment gaat ze bij een toenadering van een andere hond, of deze nu groot of klein is, op de grond in een afwachtende houding liggen (niet op haar rug)tot dat de hond vlakbij is. Is dit een vorm van onderwerping of is dit de 'kat'uit de boom kijken (terwijl er geen kat te zien is)? Nu lopen er net als waarschijnlijk in jullie omgeving een heleboel 'hondenkenners' deze beweren dat dit gedrag nog wel gaat veranderen.
Vraag: Klopt dit, is dit een leeftijdsverhaal of blijft ze gewoon voorzichtig?

Peter

MONIQUE

 

Hallo allemaal,

Ik zal proberen de lesstof die bij ons op de cursus is behandeld nog eens uit te leggen
Ik heb ook de wijsheid niet in pacht hoor!!
Wat ons is uitgelegd is dat er dus een verschil is tussen zelfverzekerdheid/onzekerheid en dominantie en onderdanigheid.
Zie het zo; tegen mensen die je kent, gedraag je je op een bepaalde manier al naar gelang de relatie die je hebt. Tegen de baas op je werk gedraag je je "onderdanig" en tegen je neef bv. "dominant". Met deze mensen heb je een relatie. Er is een onderlinge band en afhankelijk daarvan neem je een positie in die afhankelijk van de relatie dominant of ondergeschikt is.
Klinkt misschien wat zwart/wit, maar bv. voor je oma sta je op om haar gedag te zeggen terwijl je van je tante verwacht dat je lekker kan blijven zitten omdat ze jou wel komt begroeten.
Leer je een nieuw iemand kennen waar je niks van weet, zul je je anders opstellen. De ene persoon zal zelfverzekerd vol praatjes op iemand afstappen en hem de hand schudden om te vragen wat ie komt doen en wie die is, terwijl de andere persoon stil de kat uit de boom zal kijken.
Dit staat dus los van de relatie , maar heeft te maken met o.a. je zelfvertrouwen en je persoonlijkheid.Wanneer je zo'n situatie observeert zal je ook zien dat de zeg maar even praatjesmaker een "hogere" meer zelfverzekerde houding heeft en uitstraald dan degene die wat verlegen afwacht.
Zo geldt dat dus voor honden ook. Een hond IS niet dominant. Een hond kan de dominant zijn in een relatie. Zo geldt dat even zo voor onderdanig gedrag.
Wanneer vreemde honden elkaar ontmoeten, weten ze niet wie ze zijn. De ene zal zelfverzekerd kennis maken en de ander verlegen of wat onzeker.
Dit zegt dus niet bij voorbaad wat over de dominantieverhoudingen.
Inderdaad speelt bij zelfverzekerheid mee in wat voor situatie de hond zich bevind.
Op eigen terrein met steun van de roedel voel je je zekerder dan in je eentje.
Dan zal de hond zich dus ook zelfverzekerder gedragen.
En..een zelfverzekerde hond heeft geen agressie nodig om grip te krijgen op de situatie. Hij voelt zich immers prima! Hij zal zo nodig hier en daar de boel regelen en soms een correctie uitdelen, maar vechten??
Daar zit mijns inziens soms dus ook het misverstand. Een hond die geleerd heeft met agressie grip te krijgen op zijn problemen (bv. angst voor andere honden, angst voor mensen) zal dus een hoge, zelfverzekerde houding tonen. Hij is immers in staat zijn probleem op te lossen, hij trekt vol overgave zijn scheur open en klaar!
Deze hond IS dus niet dominant, nee, hij is zelfverzekerd in die situatie, want hij heeft er op zijn manier grip op.
Vaak zie je bij aanvang van het probleem (hond valt voor de eerste keer uit naar andere hond) helemaal geen hoge houding. Vaak zie je dan absoluut signalen van onzekerheid. Deze onzekerheid ebt in de loop der tijd weg , want hij is baas over zijn probleem.
Ga je met deze hond trainen en je belemmert de hond zijn probleem op te lossen zoals hij dat altijd gewend is (het uitvallen dus) zal je weer een onzekere houding waarnemen. De situatie verandert en hij voelt zich dus niet meer zo zeker.
Ik heb zelf een hond uit het asiel die nogal wat problemen had toen we haar kregen, waaronder ook een berg agressie naar andere honden toe.
Ze vloog met hoge houding op alles af wat vier poten en oren had met als doel het zo rap mogelijk onder de grond te stoppen met het buikje omhoog.
Oeps...ik heb keihard getraind en in eerste instantie werd ze dus super onzeker van het feit dat ik haar belemmerde haar o zo vertrouwde gedrag uit te voeren.
Ik had dus een bibberend draakje naast me liggen die af moest blijven tot de andere hond weer weg was. Overigens...ook dit wil niet bij voorbaad zeggen dat ze bang was voor andere honden. Ze was bang voor de andere situatie.
Inmiddels kan ze gewoon spelen met de meeste andere honden. Ze toont zich in de meeste situatie's vrij zelfverzekerd en toont dus geen buitensporige agressie meer. Ze is door training gewend geraakt aan andere honden om haar heen. Ze heeft daarbij zelfvertrouwen opgedaan in het op een normale manier omgaan met andere honden. Nu voelt ze zich dus vertrouwd en zelfverzekerd zonder dat patroon van agressie.
Deze hele situatie had dus geen klap te maken met dominantie.
Nou, tot zover maar weer...ik blijf hier maar tikken!!
Manlief ligt al in bed...met de hond...Tja, je moet wat!!
Ik ga dus mijn warmgemaakte plekkie innemen,
Groetjes Monique!

KELEV

 

Hallo Ines,
Wat jij beschrijft heeft niets met dominantie te maken. Laat ik mij maar heel oneerbiedig uitdrukken, jouw hond is een ruziezoeker.
Je hebt gewoon pech.

Dat kan jij niet helpen, en jouw hond ook niet, we houden ons niet bezig met de vraag hoe dat zo gekomen is, dat is een andere discussie

Natuurlijk kan je dat gedrag hardnekkig dominant blijven noemen, en de mensen in jouw omgeving zullen dat waarschijnlijk ook wel blijven doen.
Ja, jouw hond is niet onzeker zoveel is wel duidelijk, maar als leider deugt hij niet. En een dominante hond wil graag leiding geven. Daar is niet in de eerste plaats vechtlust voor nodig, maar overleg.

Ik zal een vergelijking maken. Iemand die aan het hoofd van een afdeling staat, heeft er niets aan, met iedere ondergeschikte ruzie te maken.
Hij houd geen personeel meer over.
Iemand met een hele grote waffel, en een heel zelfverzekerd optreden wordt nooit afdelingshoofd, en als hij het wel wordt, zal de afdeling niet goed draaien.
Het is niet zo verwonderlijk dat jouw hond dit gedrag vertoont, maar stel dat hij een vergissing maakt, en hij zou een gevecht aangaan met een sterkere tegenstander, en daarbij een pak slaag oplopen, zou er dan veel van zijn zekerheid overblijven?
Als hij diezelfde hond de volgende dag weer tegenkomt, krijg je echt ander gedrag te zien hoor. Tenzij hij levensmoe is...
Er is dan van zijn z.g. dominantie niet veel meer te bespeuren

Ik heb zelf een heel geschift hondje Nicky een rasloos beestje, die enorm kan uitvallen naar andere honden...Als hij vast zit! Is hij los, dan hoor ik hem niet, en hij gaat iedereen uit de weg.
Mijn duitse herder gibor, zit net tussen Nicky en Baloe in. Aan de ene kant wil hij het gedrag van Nicky volgen als die aan de lijn vreselijk tekeer gaat, maar aan de andere kant wil hij het voorbeeld van Baloe de grote volgen, als die onaangelijnd stoer op een vreemde hond afloopt.
En het lukt hem niet! Hij blijft maar twijfelen, en pakt de zaken verkeerd aan. Als je hem op een vreemde hond af ziet rennen maakt hij een heel zekere indruk, maar hij probeert Baloe voor te zijn. Meestal krijgt hij van de vreemde hond een snauw, omdat hij zo onbeleefd en onstuimig komt aanrennen. Dan schrikt hij weer, en van zijn overmoedig gedrag is niets meer over.

Dus afsluitend even heel duidelijk. Een dominante hond vecht niet, en lokt geen conflicten uit. Hij schept hoogstens orde.
Een hond die conflicten uitlokt is niet dominant maar een herrieschopper. Dat is wezenlijk iets anders. En als mensen zo'n dier desondanks dominant willen blijven noemen, dan begrijpen zij het fenomeen dominantie niet zo goed.

Ik vraag mij af of je een rampokkende hooligan ook dominant wilt noemen.
Zij zijn ook heel zelfverzekerd, en dagen iedereen uit tot een gevecht.
Hahaha...Je moet ze eens voor de rechter zien staan. Dan staan zij onzeker te stotteren, dat zij niet weten hoe het kwam...en dat ze maar een steen gegooid hadden, nou ja, en kiezeltje eigenlijk...en dat ze het niet meer zulen doen.
Kijk, die rechter is wel dominant, maar die maakt geen amok.

Groeten
Kelev

KELEV

 

Hai Monique
Goeie verhalen schrijf jij. En meteen een hoop stof voor discussie.

Waarom, als dominantie niet bestaat, of zoals jij zegt, alleen bestaat binnen een relatie, spreekt men dan altijd over:"De geboren leider"?
De persoon of hond, die altijd boven komt drijven? Dit is geen door ervaring aangeleerd gedrag hoor, maar een genetisch bepaalde hoedanigheid.(Naar mijn mening)
Er zijn veel zelfverzekerde honden en mensen, die toch geen leiding willen of kunnen geven. Daarvoor is meer nodig dan alleen een zelfbewuste houding. Een leider, mens of hond, kent veel verantwoordelijkheden. Hij moet niet alleen domineren maar vooral zorgen.

En dat domineren daar gaat het om. Een geboren leider zal zich in een vreemde situatie niet ongemakkelijk voelen, daarvoor is hij te zelfbewust en te overtuigd van zijn goede eigenschappen. Maar hij zal de situatie gedurende een bepaalde tijd observeren. Hij lijkt dus even niet dominant, totdat er zich een crisis voordoet, en Boem, daar is hij weer.
Bovenaan. Niemand kan nog om hem heen.

Mooi voorbeeld: Moshe Dayan. Niet gekozen als premier, totdat in 1967 een crisis voordeed. En Moshe schiep orde, en heel Israel haalde opgelucht adem, en was vol vertrouwen dat je met Moshe Dayan aan het hoofd makkelijk 5 vijandige buurlanden kon verslaan...
En Moshe vocht niet zelf...

De geboren leiders onder de honden?... Ik heb er twee heel goed gekend.
Het zijn natuurlijk zelfbewuste figuren, maar dat zijn zoveel honden.
Toch hadden die leiders iets meer...Geldingsdrag en ambitie. En zo leek het mij vaak, een groot verantwoordelijkheids-gevoel. Ik kan dat niet anders omschrijven. Zodra zich een vreemde, en mogelijk bedreigende siruatie zich voordoet, staan deze honden in de voorste linie, en zij handelen zonder een spoor van aarzeling.

Napoleon was een kleine man. En zijn omgeving puilde uit van de Grote mannen, opgetuigd als kerstbomen, struikelend over hun decoraties.
Toch pikte iedereen Napoleon er zo uit. Dat was die leider die zo onopvallend stond te doen.

Mahatma Ghandi, was nog kleiner, en heel wat magerder dan Napoleon. Zie hem lopen tussen een menigte Indiërs, en je weet wie daar de leiding heeft.
Het zijn de leiders die in tijden van crisis een beslissing durven nemen, en zij genieten het vertrouwen van hun roedelgenoten. Je kunt ze vernederen, je kunt ze gevangen zetten en proberen hun persoonlijkheid te breken, maar als de poort opengaat staat daar een Mandela.

En al deze lieden en honden vertonen hetzelfde gedrag. Waar zij zich ook bevinden Domineren zij hun omgeving. Niet door een grote mond, niet door het leveren van gevechten, integendeel zij zijn eigenlijk heel aardig. Maar iedereen weet dat zij er zijn.

Een voorbeeld van een slechte roedelleider is bij ons Sadam Hoessein.
Een ruziezoeker, met leiders-aspiraties. Oorlog met alle omringende landen. Handhaafd de "orde" in zijn land door terreur. De hele bevolking is bang voor die man. Zijn roedel is chaotisch en onrustig. Zij maken het slecht, en hebben honger. Ondergang dreigt.
Zijn generaals verlagen zich, door krijgsgevangenen in het gezicht te schoppen, en dat nog te filmen ook. Ik heb de beelden op het journaal gezien...iedereen heeft het gezien. Saddam heeft geen enkele vriend in de wereld.
Er zijn door de hele geschiedenis heen van die tyrannieke figuren aan te wijzen die op soortgelijke manier hun roedel naar de ondergang geleid hebben.

Een dominante wolf die zich door middel van terreur wil handhaven krijgt die kans helemaal niet. Er zal geen roedelgenoot zijn die enig vertrouwen in hem heeft, en men zal hem mijden. Een roedel wolven die in angst moet leven voor zijn leider is ondenkbaar.
De leider is geliefd, en zorgt voor veiligheid, door gebruik te maken van zijn ambitie die hem aangeboren is.

Groeten
Kelev

ROB

 

Hallo Kelev,

Waarschijnlijk heb ik ook zo'n geschifte hond zoals jij die beschreven hebt. Bij bijna iedere hond die ik op straat tegen kom gaat zijn kop naar beneden en staart de "tegenstander" strak aan. Ik weet dan het is weer zover, dat word knokken.
Wat ik alleen maar niet kan plaatsen is het volgende:
Zodra ik iemand benader met een andere hond is het uitvallen naar de andere hond. Als ik hem dit 2 a 3 maal belet en hem tijdens het uitvallen betstraffend toe spreek of schreeuw en hem prijs zodra hij ophoudt, is het meestal snel afgelopen. Ik kan dan zelfs met die ander een stuk wandelen zonder problemen. Ook als ik mijn hond naar een pension breng als ik een week of twee op vacantie ga en hij dus 14 dagen met andere honden moet optrekken zijn er nagenoeg geen problemen. De pension houdster en haar personeel vertellen mij wel dat elke nieuwkomer in de groep bij mijn hond voor wat stress zorgt en dat hij dan even lelijk doet.Maar meer dan dat is het niet volgensd hen zij er geen grote vecht partijen en als er wat gebeurd duurt het maar even. Mijn hond is zelfs bij het pension een graag geziene gast omdat hij lief is en goed luisterd.
Persoonlijk weet ik niet meer wat ik hier van moet denken (ik probeer alles over honden te lezen, te zien en heb zelf ook cursussen gedaan (zonder hond dan)).
Een tijd lang heb ook ik gedacht dat hij dominant was. Dat is hij niet weet ik nu. Is hij nu (en dit is dus mijn vraag aan jou) niet goed genoeg gesocialiseerd (hij was al een jaar toe ik hem kreeg)?
Als dat zo is waarom kan hij dan na een paar minuten in de nabijheid van die ander hond(en) wel rustig met ze omgaan zonder vechten.
Ik bedoel : als hij niet veel van zijn honden taal zou weten zou hij toch altijd in de problemen raken? Waarom alleen de eerste paar minuten? Waarom iedere nieuwe ontmoeting weer. Waarom neemt zijn zelf vetrouwen,als hij 15 dagen lang los met andere honden speelt niet toe? Het lijkt mij juist voor hem zo belangrijk dat hij lang in de buurt van andere honden bivakeert, zodat hij zijn sociale gedrag kan oefenen.

Ben benieuwt naar je reactie

Groetjes Rob

INGRID

 

hoi Monique
Bedankt voor de uitleg, nu is het me duidelijk.
En Rob misschien moet je eens de manier van Monique gebruiken voor jou knokkertje, succes.
Groetjes Ingrid

 

 

MONIQUE

 

Hoi Kelev,

Wat een prachtig stuk heb je weer geschreven!! Heerlijk!!
Ik zal je mijn visie uitleggen omtrent het gene wat je verteld. Ik ben het eiegnlijk helemaal met je eens, maar heb denk ik net een andere invalshoek.
Leiding geven is in mijn ogen weer wat anders dan dominant zijn.
Als je naar roedels kijkt van bv. wolven of honden zie je dat het niet de alpha is die altijd leiding geeft. Die delegeert taken en geeft soms de leiding uit handen aan een meer bekwame hond. Zo zie je wel eens dat bv. met de jacht een ander roedellid de leiding heeft.
Zo doen wij mensen dat ook met onze honden. Wij zijn de alpha, de dominant , maar we geven soms met toestemming de leiding uit handen.(gebeurd ook vaak zonder toestemming, dan heb je dus soms een probleem )
Zo mag met speuren de hond de leiding nemen en aan de lijn trekken, idem met sledehonden.
De politiehond mag iemand najagen en staande houden en de waakhond krijgt de leiding in het wegjagen van gespuis.Mijn hond mag de leiding nemen in het vangen van de bal en het opsporen van zijn net verstopte eten.
Wij delegeren taken naar onze ondergeschikte honden, die in deze taken de leiding nemen.
Soms gebeurt dat ongewenst; neem de hond die bv. bezoek de deur uit blert. Deze hond neemt de leiding over van de dominant en ziet zijn taak in het wegjagen van de indringers.
Deze hond hoeft niet de dominant te zijn. Hij pikt even de leiding over van de dominant.
Wanneer je een goede dominant bent, heb je dus wel de eindregie.
Er zijn inderdaad honden die blaken van het zelfvertrouwen en die zonder schroom de leiding nemen in situatie's. Dat deze honden geboren leiders zijn ben ik helemaal met je eens.
Of ze dus ook de dominant worden hangt af van de situatie, maar de kans is zeer groot.
Ze dwingen een natuurlijk respect af, en krijgen dit respect ook.
Binnen een roedel zullen ze dus waarschijnlijk ook degene zijn die het voor het zeggen krijgt.
Eigenlijk komt het ook in jouw verhaal naar voren. De drukke dominante persoonlijkheden die een groep kunnen domineren kunnen niet altijd leiding geven. Domineren is dan eigenlijk meer een vorm van onderdrukken. Er zijn ook honden die zich als een ware tiran gedragen en inderdaad , dit zijn nooit de ware leiders.
Andersom kan dus ook..de leidinggever domineert niet, maar geeft wel leiding. Die leiding mag hij geven van de dominant.Dat deze honden/personen uiteindelijk ook de dominant worden is soms dus een logisch gevolg. Aan zo iemand durf je je leven toe te vertrouwen en krijgt vanzelf respect.
Vaak zijn dit soort honden geweldige honden om te houden. Prachtdieren!! Ze worden pas lastig als ze ook daadwerkelijk de dominant willen worden, want dan heb je als baas dus een probleem.
Ik hoop dat het niet al te onduidelijk wordt
Ik vind het heerlijk om over dit soort dingen van gedachte te wisselen. Het prikkelt je om weer eens goed na te denken over hoe de (honden)wereld nou eigenlijk in elkaar steekt!!

Groetjes Monique

MONIQUE

 

Hoi Rob,

Geweldig berichtje..het lijkt wel of je mijn hond in huis hebt gekregen..ben net even wezen kijken of ze er nog wel is!!
Nou is iedere hond anders en het is moeilijk om via mail gedrag te verklaren als je de hond niet hebt gezien.Ik zal je even wat vertellen over mijn hond..misschien herken je er wat in!
Onze hond, ook uit het asiel,is inderdaad matig gesocialiseerd.
Wat dan nog wel eens wil gebeuren is dat deze honden andere honden niet direct herkennen als soortgenoot. Ze zien de andere hond als prooi. Naar een prooi vertoon je jachtgedrag...je maakt je klein, druk je kop naar voren en omlaag..fixeren..sluipt naderbij ..gaat liggen en neemt uiteindelijk een enorme run op die ander hond af en ....
De reactie van de andere hond bepaalt de "en"..
Dit was dus het gedrag van onze hond. Soms werd het geen vechten omdat de andere hond rustig bleef staan..dan was er blijkbaar de herkenning en werd er gespeeld. Soms gebeurde er niks en soms werd het wel matten.
Het is gevaarlijk gedrag, want als de andere hond zich gedraagt als een prooi (hij schrikt zich kapot, gaat piepen en probeert te vluchten) bestaat de mogelijkheid dat de aanvallende hond dus echt bijt.De hond zit dan zo in zijn eigen wereld dat ook het lampje niet gaat branden dat het een andere hond is.
Ik bemerkte aan mijn hond dat wanneer ze de honden pas opmerkte als ze een paar meter bij haar vandaan waren, er wel herkenning was en ze niet dit prooigedrag vertoonde.Dan deed ze wel lelijk, maar op een totaal andere wijze.
Ik heb mijn hond middels training gelukkig een heel eind goed gekregen. Veraf krijgt ze van mij niet de mogelijkheid om andere honden te fixeren , ik ben druk aan het spelen met haar, dus heb de volledige aandacht. Dat jachtgedrag heb ik best hard aangepakt. Ik bepaal of er gejaagd wordt, niet zij. Wel is belangerijk dat je het niet zover laat komen. je moet het gedrag doorbreken bij aanvang en eigenlijk nog net daarvoor.
De agressie van dichtbij heb ik weer anders getraind. Ik heb eerst getraind op een betrouwbare Af. Dus afliggen en ik koekies gooien die ze pas op commando mocht pakken. Ik heb om haar heen gedanst, over haar heen gesprongen, nou, je kan het zo gek niet bedenken of ik heb het gedaan, terwijl mijn hond af bleef liggen. Toen dat erin zat ben ik met andere honden gaan oefenen. Afliggen met andere honden in de buurt op het speelveld..ect.
langzaam opgebouwd totdat er andere honden om haar heen konden lopen . In het begin kreeg ze in die situatie's haar maaltijd geserveert die ik bij me had in een zakje.
later was dat niet meer nodig en konden andere honden ook aan haar snuffelen, zonder dat ze spanning opbouwde. Uiteindelijk mocht ze als beloning dan vrij.
Spelen met honden kan ze wel, niet met alle honden, maar wel met voldoende honden. Dat mag ze ook, als ik dat goed vind. De honden waarbij het niet klikte ging het altijd fout na een paar tellen. Ze maakte kennis, snuffelde...dan zag je enige agressie in haar houding komen, dan was er gegrauw. Daarna was dit weer over en kon ze heel vreedzaam met de andere hond omgaan.
Ik heb mijn kop erover gebroken waarom ze zo reageerde. Ik ben erop gaan trainen door iedere kennismaking in ontspannen houding (dus de eerste twee tellen)te belonen met de clicker.
De click , wanneer goed ingetraind, werkt ook in op het onderbewustzijn van de hond. Doordat het zenuwstelsel reageert omdat er eten aankomt zorgt dit voor een daling van de spanning.je kan immers niet eten als je bol staat van de spanning. Daarbij kwam ze haar beloning halen en was dus het contact met de andere hond verbroken. De negatieve spiraal doorbroken.
Ook dit ben ik langzaam gaan opbouwen. Wel ben ik er achter gekomen wat nou de reden is dat ze zo reageert ; het is zo'n tiranniek typje waar kelev over schrijft. Zij heeft een behoorlijke persoonlijke zone en ze vind het niet gepast als een vreemde hond daar zomaar doorheen breekt. daar corrigeert ze voor. daarbij vind zij dat zij het recht heeft in veel gevallen om als eerste de andere hond te mogen besnuffelen. Ze pikt het niet als een andere hond aan haar wil snuffelen voordat zij de boel geinspecteerd heeft.
Iedere vorm van onbeleefd gedrag bestraft ze.
Heel vervelend!!
Vaak echter wanneer ze haar stempel heeft gedrukt en HAAR regels duidelijk heeft gemaakt is dus het probleem over. De andere hond weet hoe hij zich naar haar toe heeft te gedragen en voila..spelen maar.
Mijn broer had een jonge pincer, druk ding. We gingen samen lopen, hup honden los en als eerste wilde dat jonge hondje dus spelen met die knorrepot van mij. Nou, zowel broer als ik hebben even de andere kant op gekeken, want er was een tumult van jewelste. Jonge hond lag even later op de rug en de mijne stond erboven nog even na te brommen. Toen , na die twee minuten was het klaar! Mijn hond heeft de hele wandeling verder de babysitter uitgehangen en het hondje almaar teruggebracht naar ons toe. Was een hele opluchtig voor mijn broer die het erg eng vond zijn hondje los te laten in het grote bos.
De regels waren gezet en duidelijk, allebei de honden wisten wat ze na die worstelpatrij aan elkaar hadden en konden zo in harmonie verder.
Nou, een heel verhaal, ik weet niet of je er iets aan hebt.
Soms ,zoals bij mijn hond spelen er dus verschillende dingen door elkaar heen. Slechte socialisatie, van dichtbij dus angst/agressie naar andere honden, van veraf het niet herkennen van de hond als soortgenoot, ten gevolge daarvan dus weer prooiagressie..
Het is belangerijk om uit te vinden waar de motivatie ligt van de hond om het agressieve gedrag te vertonen. Dan kun je er het beste op in spelen.
Wij hebben vrij lang gedacht dat het sluipgedrag behoorde tot angst/agressie naar de andere hond toe. Ook op de hondenschool destijds werd dat onderschreven. We kregen echter op geen enkele manier grip op dat gedrag. Uiteindelijk heb ik individueel een gedragstherapeut in de arm genomen die binnen twee tellen aangaf dat dat gedrag dus geen bal te maken heeft met de echte agressie naar andere honden toe. Ze herkende de hond niet als zodanig!
Dat inzicht heeft ons enorm geholpen om het probleem op te lossen en handteerbaar te maken.
Ik wens je veel succes met je hond!!
Groetjes monique

KELEV

 

Nee hoor Rob, geschift zou ik jouw hond niet noemen, daar is heel wat meer voor nodig. Wat ik zo uit jouw verhaal opmaak, is het in feite een doodnormale:
"gemiddelde" hond. Met wellicht een wat lastige onhebbelijke gewoonte.
Zoals bij ons mensen ook zo vaak het geval is.

De beschrijving van het begrip dominantie, zoals ik het versta, gaat eigenlijk uit van een hond, die je niet zo vaak tegen zult komen. Een goede leider is evenals bij ons tamelijk zeldzaam.
Mijn oude Kelev was zo'n hond, en ik heb altijd gedacht dat ik nooit meer zoiets te zien zou krijgen. Tot mijn verbazing en geluk, zie ik echter dat Baloe zich ontpopt tot zo'n echte dominante leider. Zijn werkwijze is wat anders, meer dogachtig en wat minder allert dan een herder, maar hij heeft dat kleine beetje meer, ik noem het maar charisma, dat je bij de meeste honden niet aantreft.

Wij moeten ook niet uit het oog verliezen, dat door de "onnatuurlijke" omstandigheden waarin de meeste honden opgroeien, zij niet vaak in de gelegenheid worden gesteld hun aangeboren talenten volledig te ontwikkelen.
Al bezoekt hij zijn hele leven een hondenschool.
Goed, zo'n school helpt hoor begrijp mij goed. Maar wat is het in de praktijk? Èèn uur in de week. En daarna? Het merendeel van de honden zit alleen thuis en als het goed is hebben zij een baas die de leiding geeft. Geen wonder dat de meeste geen verantwoordelijkheids-gevoel ontwikkelen. We mogen nog blij zijn dat het allemaal zo goed gaat.
En zelfs als de honden geluk hebben en zij zijn met meerdere soortgenoten bij elkaar zijn, doet zich maar zelden de gelegenheid voor, dat een in aanleg dominante hond zelf initiatief kan en mag tonen. Meestal zijn wij hem een slag voor, en dat is jammer, maar wel de praktijk...
Dus ik kan wel zeggen dat de meeste honden die ik heb gehad "gemiddelde" honden waren, die op hun manier zoveel mogelijk hun eigen zaakjes konden regelen maar toch voor het overgrote deel afhankelijk waren van mijn leiding.
allemaal hadden zij, weer net als bij ons, hun eigen sterke en zwakke punten.

Om nu even bij jouw hond uit te komen, Ik ken een hond met een vergelijkbaar gedrag. Ries heet hij en hij heeft een asyl-verleden omdat hij "lastig" was.
Het is een kruising, duitse herder+ husky.
Schiet met een enorm grote waffel uit naar iedere hond in de buurt, ongeacht zijn formaat. Maar...laat het daarbij. Hij slaat niet aan het knokken. Ik ken de hond een half jaar, en ik heb zijn gedrag sterk zien verbeteren. Omdat ik in samenspraak met zijn bazin hem gewoon eens zijn gang liet gaan. Terwijl iedereen in de buurt zijn hond snel in veiligheid probeerde te stellen, en een confrontatie uit de weg ging, zocht ik die hond juist op. Wat gebeurt er? Ries dendert grauwend over mijn onervaren duitse herder heen. en jaagt hem de schrik in de benen. Daarna probeerde hij dezelfde kunst bij mijn half gare Nicky, die woedend terug snauwt.
Dat was de goede volgorde, want hij had geen succes, Nicky is dan wel kierewiet, maar hij is niet bang. Vervolgens doet Ries een uitval naar Baloe, die heel verbaasd stil blijft staan, en de hond als het ware met zijn borst opvangt. Baloe spert zijn Nijlpaardenmuil wijd open, en geeft een waarschuwingsbrul. Dat was alles...
Ries voelde er niets voor om Harakiri te plegen, en zag van vijandelijkheden af.
Ik maakte met de bazin de afspraak dat zij elke dag op mijn tijd ging lopen, en na een paar maal was er naar mijn honden geen agressie meer. Het loonde niet, en de hond besefte kennelijk dat hij alleen maar zijn gezicht stond te verliezen.
Daarna zijn wij samen gaan wandelen, want bij andere honden vertoonde hij dit gedrag natuurlijk nog wel, en wij wilden dat verminderen.
Zodra ik zag dat hij wilde uitschieten, spurtte ik achter hem aan, en al snel had Baloe dat door, en die kwam mee. Ik schold Ries de huid vol, en Baloe deed ook een duit in het zakje. Gevolg? Gezichtsverlies voor Ries. Nu houdt Baloe Ries zelf in het oog en hoef ik niet meer te sprinten, en te schelden. Alleen Baloe te prijzen als hij weer eens Ries tot de orde roept. Twee vliegen in èèn klap. Ries verminderd zijn agressie, en Baloe ontwikkeld zijn leiderscapaciteiten.
De Bazin haalt weer opgelucht adem, en kan de hond weer gewoon loslaten zonder dat zij grote ruzie krijgt met Jan en alleman.
En dit alles is gegaan op een hondse manier, zonder lange lijnen en speciale oefeningen. Resultaat was er in èèn week.

Ik zou zo zeggen, als je de gelegenheid hebt, zoek iemand uit die met meerdere. liefst grote honden loopt, en probeer het zo te sturen dat je mee kan wandelen.
Doe voor de ontmoeting ongeveer een kwartier heel stevig en kordaat appèl-oefeningen met hem in een heel hoog tempo. Volg! Zit! ga af! terug plaats!
Hij mag er gerust even bekaf van raken. Het verminderd de energie die er nodig is om uit te schieten, en hij zal steeds beter luisteren.

Tot besluit even in het algemeen:
Het kan best zo zijn dat u vindt dat mijn bewoordingen over leiderschap, charisma, talent verantwoordelijkheids-gevoel etc.te hoogdravend en te gezwollen vindt klinken. Of dat u van mening bent dat mijn voortdurende vergelijkingen met de mensenmaatschappij misplaatst is.
Omdat mensen nu eenmaal veel complexer in elkaar zitten.
Maar die maatschappij is nu eenmaal het enige referentiekader waarover ik beschik. En denken als een hond, hoe graag ik het ook zou willen, kan ik nog steeds niet.
En ik vind steeds meer dat de mensen hun superioriteits gevoelens soms wel erg sterk overdrijven. Ik geef er de voorkeur aan hierin wat bescheidenheid te betrachten. Wij zijn een lichamelijk gebrekkig in elkaar zittende diersoort, toegerust met een overdaad aan hersencellen. Deze overcapaciteit aan intellect wordt slechts door enkelen ten volle benut.
Maar onbescheiden als wij zijn, gedragen wij ons vaak alsof wij collectief de stoommachine hebben uitgevonden. Bij gevolg menen wij zeker te weten dat dieren niet kunnen nadenken...
Mag ik daar een vraagtekentje bij zetten?

groeten
Kelev

KELEV

 

JA!!
Natuurlijk Monique, wat stom van mij.
Ik ben het delegeren vergeten. Een goede leider delegeert, want hij kan niet alles zelf.
Een goede Alpha wolf delegeert ook, dat heb ik vaak zelf gezien. Hij behoud alleen het overzicht, en hoeft bijgevolg zelf niet zoveel te doen.
Het is bij ons zo vanzelfsprekend aanwezig, dat ik dit vergeet te vermelden.
Helaas is het bij ons vaak zo dat leidinggevenden (die eigenlijk niet voor hun taak berekend zijn) niet durven delegeren. Zij willen alles in eigen hand houden, bang en onzeker als zij zijn, en verdragen de gedachte niet dat er iemand is die sommige taken veel beter kan uitvoeren dan zijzelf. Deze mensen raken uitgewoond en branden vroegtijdig af, lang voordat zij de echte top bereiken.

Die bezige pseudo baasjes vind je in de hondenwereld ook hoor. Overal als eerste willen zijn, op alles afstuiven, kijven en vitten de godgeslagen dag lang. Uiteidelijk luistert er letterlijk geen hond meer naar ze. Het beeld komt je vast bekend voor.

Het is enorm goed van jou dat je deze discussie verrijkt met jouw eigen inzichten. Andere invalshoeken zijn leerzaam en dwingen tot nadenken.
Ik ben jaloers op de heldere manier waarop jij de onderwerpen formuleert, en dat alleen al is voor mij persoonlijk goud waard.
Dank voor je bijdrage
Gegroet, met hoed af
Kelev

KELEV

 

Peter Anita Ingrid en roosje,
Ook jullie reactie verdient een antwoord. Hang on.
Ik weet niet waar ik aan begonnen ben, maar het onderwerp is complex, en over een aantal dingen wil ik eerst goed nadenken. Dat kost tijd, want het is voor mij een ongewone bezigheid. (Gelukkig doet denken geen pijn want anders liep ik de hele dag te schreeuwen)
Groeten
Kelev

 

 

KELEV

 

Hallo Peter
Wat jij ziet bij jouw hond is waarschijnlijk gewoon een onderdeel van het spel/jachtgedrag. Veel honden gaan in een soort loerhouding liggen, en wachten tot de andere hond dichtbij genoeg is om hem met een snelle sprong te "overmeesteren". Honden die elkaar kennen gaan op die manier wel eens tegenover elkaar liggen. Zij kunnen elkaar dan een hele tijd blijven fixeren, en wachten op degene die de eerste "move" maakt.
Daarna kan het dollen beginnen.

Dit gedrag kunnen zij heel lang blijven vertonen, het wordt alleen op den duur wat minder omdat bij het ouder worden de spelbehoefte vaak wat afneemt.

Groet
Kelev

MONIQUE

 

Hoi Kelev,

Nou, zo zitten we aan het einde van het gesprek toch maar even met twee handen op een buik!!
Ik heb er eigenlijk niks meer aan toe te voegen!! Ik denk dat we aardig op een lijn zitten!
Ook ik heb geregeld met een frons en een glimlach achter de pc gezeten..heerlijk om die grijze bestofte massa weer eens te gebruiken en weer eens dingen goed te moeten verwoorden.
En ik kan genieten van jouw verhalen!!
Kelev , bedankt en tot het volgende "gesprek" wat mij betrefd!

Groetjes Monique